บ้านยะฟู(ชนเผ่าลาหู่) 


 ความเป็นมา และสภาพทั่วไป

ชุมชนบ้านยะฟูเป็นชาวเขาเผ่ามูเซอแดง อพยพมาจากพม่าเข้าสู่ประเทศไทยแล้ว อาศัยอยู่บริเวณดอยตุง เมื่อประมาณปีพ.. 2510 ได้อพยพเคลื่อนย้ายมาอยู่บริเวณบ้านยะฟูเดิม ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของบ้านดอยยาวปัจจุบัน ชาวบ้านยะฟูเดิมเลยไม่มีที่ทำกิน ดังนั้นผู้นำหมู่บ้านคือ นายยะฟู จะเตาะ ได้นำชาวบ้านโยกย้ายขึ้นไปทางทิศเหนือของกลุ่มบ้านเดิม ห่างออกไปจากบ้านเดิมประมาณ 12 กิโลเมตร ในฐานะหมู่บ้านบริวารของบ้านห้วยแม่ซ้าย ณ ที่ตั้งปัจจุบันบริเวณ หมู่ที่ 11. แม่ยาว อ.เมือง จ. เชียงราย ประมาณปีพ.. 2525 ในระยะแรกมีชาวบ้านที่ย้ายมากับนายยะฟูประมาณ 6 หลังคาเรือน จากนั้นอีก 5 ปี ก็มีชาวบ้านย้ายเข้ามารวมกันอีก 10 หลังคาเรือน หลังจากนั้นก็มีประชากรเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อปี 2538 สมเด็จพระเทพรัตนาราชสุดาฯ ได้เสด็จมาเยี่ยมบ้านยะฟู ต่อจากนั้นมา ชาวบ้านยะฟูก็ได้จัดตั้ง ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก และศูนย์ศึกษาชุมชนขึ้น ชุมชนยะฟูมีความเชื่อเรื่องผี และมีวัฒนธรรม ประเพณี และการดำรงชีวิตแบบชาวมูเซอแดงแบบดั้งเดิม ตามสภาพแวดล้อมและภูมิทัศน์ ของชุมชนบ้านยะฟูมีธรรมชาติที่สวยงาม และอยู่ในเส้นทางการท่องเที่ยวแบบคนเดินป่า และทัวร์ช้างจากบ้านกะเหรี่ยงรวมมิตรมาสู่บ้านยะฟู จึงทำให้ชุมชนบ้านยะฟูมีนักท่องเที่ยวเข้ามาท่องเที่ยวเข้ามาท่องเที่ยวในหมู่บ้านเป็นประจำ ชุมชนมีการจัดการเรื่องการท่องเที่ยวของชุมชนตามศักยภาพของชุมชน และด้วยชุมชนยะฟูมีการอนุรักษ์วัฒนธรรม ประเพณี ความเชื่อ แบบดั้งเดิมอยู่ และมีการดำรงชีวิต และสภาพแวดล้อมของชุมชนเป็นชาวเขาเผ่าละหู่อยู่จนถึงปัจจุบัน จนมีนักท่องเที่ยวเข้ามาเที่ยวในชุมชนยะฟู

 

 จำนวนประชากร
จากการสำรวจเมื่อปี พ.. 2545 ชุมชนยะฟูมีจำนวนประชากร 94  คน ชาย 51คน หญิง 43 คน จำนวน 18 ครัวเรือน มีความเชื่อเรื่องผี มีวัฒนธรรมประเพณี ความเชื่อและการดำรงชีวิตแบบของชาวเขาเผ่ามูเซออยู่


 

 

การประกอบอาชีพ

 


ที่ตั้งของชุมชนบ้านยะฟู ยังมีการคมนาคมที่ไม่สะดวกเท่าที่ควร รถมอเตอร์ไซค์สามารถเข้าถึงชุมชนได้แต่ค่อนข้างลำบากในช่วงฤดูฝนสภาพถนนเละ เป็นหลุมเป็นบ่อ แม้แต่การเดินทางด้วยเท้าก็ยังลำบากไม่น้อย แต่รถยนต์สามารถเข้าถึงชุมชนได้บางฤดูกาล การประกอบอาชีพเป็นแบบดั้งเดิม คือการเกษตรเพื่อการครองชีพ และการหาของป่าตามฤดูกาล ในปัจจุบันเนื่องจากชุมชนยะฟูอยู่ในเขตป่าสงวน ไม่สามารถถางไร่เพิ่มได้อีกต่อไป ชาวบ้านบางส่วนจึงหารายได้เพิ่มจากการท่องเที่ยว ซึ่งพอจะแยกประเภทของอาชีพได้ดังนี้
1. อาชีพการเกษตร มีการปลูกข้าวไร่ ปลูกข้าวโพด และพืชผักในไร่ บริเวณในครัวเรือน
2. อาชีพเลี้ยงสัตว์ มาการเลี้ยงโค เลี้ยงไก่ เลี้ยงหมู เพื่อทำพิธีกรรมตามความเชื่อ ไว้ขาย และบริโภคภายในครอบครัว
3. อาชีพทำหัตถกรรมฝีมือพื้นบ้านของกลุ่มแม่บ้าน เช่น การทอผ้าทำถุงย่าม การปักผ้าลายของชาวเขาเผ่ามูเซอ ไว้ใช้และขายให้นักท่องเที่ยว
4. อาชีพในการทำที่พักไว้บริการนักท่องเที่ยวที่มาพักค้างคืนในหมู่บ้าน

 

การทอผ้าลาหู่ ยามว่างจากการเพราะปลูก เป็นอาชีพเสริมเพื่อขายให้นักท่องเที่ยว  

 

สภาพถนนขึ้นหมู่บ้านในฤดูฝน

 

สภาพหมู่บ้านยะฟู

 

อาคารเรียนศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน

 

ทิวทัศน์จากจุดชมวิวบ้านยะฟู ซึ่งอยู่เหนือหมู่บ้านขึ้นไปประมาณ 1 กม.

 

รูปและข้อมูลเมื่อ เดือน สิงหาคม 2553