ท่ามกลางความวุ่นวายของถนนในเมือง รถกระบะคันหนึ่งบรรทุกสะเบียงยังชีพไว้เต็มคัน แล่นไปได้วยความรวดเร็วและเร่งรีบ ทุก ๆ ห้านาทีจะมีคนโทรเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย สายที่หนึ่ง สายที่สอง สายที่สาม และอีกนับไม่ถ้วน...ซึ่งคำถามก็จะเป็นคำถามซ้ำ ๆ  ถึงไหนแล้ว? จะให้รอตรงไหนดี? เพราะภาระกิจครั้งนี้มีคนกลุ่มหนึ่งรออยู่อย่างใจจดใจจ่อ และที่กระหน่ำโทรเข้ามาไม่ว่าอาจเพราะความตื่นเต้นกับการเดินทางที่กำลังจะมาถึง อาจเพราะหลงทาง หรืออาจเพราะรอนานแล้ว :)) ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดและจะโทรมาจากที่แห่งใด แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขาเหมือนกันคือ ใจที่เต็มเปี่ยมด้วยจิตอาสาที่พร้อมและกำลังรอคอยที่จะรับบทบาทของการเป็นครู คงเคยมีช่วงหนึ่งของชีวิตที่เราเคยถามตัวเองว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร เชื่อว่าหลายคนคงเคยตอบว่าอยากเป็นครู เพราะความรู้สึกในส่วนลึกของทุกคน คำว่า”ครู”เป็นคำที่ยิ่งใหญ่ และเราจะสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่มากขึ้นตอนเราถูกเด็ก ๆ เรียกว่า “คุณครู”