หัวใจกับรอยยิ้ม....
สัญจร 7 มลาบี จ.น่าน
เพราะฉัน "รัก" ที่จะทำแบบนี้...มีไรป่ะ?? ประโยคแรกก็ทำเอาหลายๆคน ไม่อยากจะอ่านต่อ ฮ่าๆ อ่านต่ออีกนิดน่า นะ นะ นะ คนเราก็ต้องมีสิ่งที่อยากจะทำมากที่สุด ซึ่งจะได้ทำหรือไม่ได้ทำนั้นก็สุดแล้วแต่อะไรก็ว่าไป 55 ฉันก็...เป็นคน(ตัวดำๆ)คนหนึ่ง ที่มีสิ่งที่อยากจะทำมากที่สุด แต่..ก็ติด นั่น นู้น นี่ อะไรก้ไม่รู้ เยอะแยะเต็มไปหมด ฉันไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเมื่อไหร่ฉันจะว่าง พอว่างแล้วจะมีสตางค์(สำคัญมาก)รึป่าว? และฉันก็ไม่รู้อีกว่า เมื่อไหร่ที่ฉันจะมีเวลาว่างและมีเงินพร้อมๆกันบ้างนะ เมื่อถึงตอนนั้น ฉันคงจะได้ทำในสิ่งที่ฉันรักได้อย่างเต็มที่ซะที... "ฮะโหลแม่ แคทจะไปเป็นครูอาสาที่น่านนะ ขอเงินด้วย"(ฮ่าๆ) เสียงปลายสายตอบกลับมาว่า "ทำไมไปไกลจัง จะไปจริง ๆ ใช่มั้ยนั่น? ยังไงก็ดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้ใครต้องมายุ่งยากด้วยหล่ะ" ฉันมีเงินแล้ว เย้!! ฉันเอาเงินที่ได้จากแม่ไปรวมกับเงินที่ฉันทำงานพิเศษ..คิดว่าน่าจะพอสำหรับการเดินทางครั้งนี้ของฉัน...ฉันจะได้เป็น"ครู"แล้วว
 |
เงินพร้อม...เวลาว่าง(ที่ฉันสร้างมันขึ้นมา)พร้อม...ฉัน...ตัดสินใจ...สมัครไปเป็นครูอาสา ในรุ่น ครูบ้านนอกสัญจร รุ่นที่7 ในขณะที่ฉันกรอกใบสมัคร ฉันคิดแค่อย่างเดียวว่า อยากเห็นรอยยิ้มเด็กอีกครั้ง ฉันได้เห็นครั้งนึง เมื่อตอนที่ฉันไปเป็นครูอาสา รุ่น113 ถ้าฉันไม่มาฝึกงานที่มูลนิธิกระจกเงา ฉันก็คงไม่รู้ว่า มีโครงการแบบนี้ด้วย และที่สำคัญฉันก็คงไม่ได้เห็นรอยยิ้มเด็กๆแบบนั้น ฉันดีใจและภูมิใจที่ได้ร่วมเดินทางไปกับคุณครูในรุ่น 113 ทุกคน ในครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน.... | 22 สิงหาคม 52 เวลา 18.00 น.ฉันแบกเป้พร้อมกับหิ้วกระเป๋ากระสอบใบน้อยๆ^^ อีกหนึ่งใบ ขึ้นรถทัวร์ เดินทางมุ่งสู่จังหวัดเชียงราย ฉันไม่รู้ว่าสองข้างทางมีอะไรบ้าง เพราะมันมืดและที่สำคัญ ฉันหลับตลอดทาง ฮ่าๆๆ(แล้วจะเห็นอะไรมั้ยเนี่ย!!) และแล้วการเดินทางที่ยาวนานเป็นเวลา 12 ชั่วโมงก็จบสิ้นลง เมื่อฉันมาถึงขนส่งจังหวัดเชียงราย ฉันลงจากรถพร้อมสูดอากาศที่บริสุทธ์เข้าเต็มปอด ก่อนที่จะเหมารถสีฟ้าไปบ้านพี่แอน ซึ่งฉันต้องพักอยู่ที่นี่ ระหว่างรอไปเป็นครู ที่จังหวัดน่าน ขอบคุณพี่แอนและพี่จะเด็ด มากๆเลยนะคะ...ที่ให้พักที่บ้านและสำหรับอาหารทุกมื้อ ^^ ในวันจันทร์ที่ 24 สิงหาคม ฉันติดรถพี่แอนแวะไปเยี่ยมพี่ๆที่ศูนย์กระจกเงา ทุกคนดูสบายดี น้องหมาทุก ๆ ตัวก็ดูสบายดี ฉันรู้สึกว่า บรรยากาศรอบ ๆ ศูนย์ ดูเปลี่ยนไป เพราะมีสีเขียว ๆ ของหญ้าและข้าวโพดที่ชาวบ้านปลูกไว้ อากาศดี บรรยากาศดี ซู๊ดดดดด ขอสูดอากาศ..เต็ม ๆ ปอดทีเหอะ แหะๆ
ในวันที่ 25 สิงหาคม เวลาประมาณ 8 โมงกว่า ๆ รึป่าว? ประมาณนี้แหละ แหะๆ พวกเรา ( พี่แอน พี่อาตี พีอาซา พี่อาหม่า มิ้น และก็ ฉัน ) ก็ช่วยกันขนสิ่งของที่จำเป็นในการไปครั้งนี้ขึ้นรถ คลุมผ้าใบ ตรวจสอบความเรียบร้อยของรถ เอ้า!!เสร็จละ ขึ้นรถได้ มุ่งหน้าสู่จังหวัดน่าน กว่าจะออกจากเชียงรายได้นี่ก็ประมาณ 10 โมงกว่า ๆ เพราะต้องแวะ นั่น นู้น นี่ 55+ กว่าจะไปถึงที่หมู่บ้านนะ ต้องผ่านโค้งแล้วผ่านโค้งอีกเล่นเอามึนหัวเหมือนกานนะเนี่ย ยังดีที่สองข้างทางมีสีเขียวๆให้ได้มองทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้นเยอะ แล้วเราก็ไปถึงที่หมู่บ้าน ถึงกี่โมงเนี่ยแหละ จำไม่ได้ พอไปถึงรู้สึกจะมีกรุ๊ปทัวร์มาลงที่หมู่บ้านด้วย ฉันไม่เข้าใจว่า จะมาทำไม มาดูแล้วก็กลับ - -" ใช่มะ?? มาทำไมนะ
เอาล่ะๆ มาเรื่องของเราต่อ...พอถึงหมู่บ้านก็เข้าไปทักทายคุณครู กศน.(เรียกถูกมั้ย แหะๆ)(มีครูกุ้ง ครูพิศ ครูดาม ครูเดือน) ที่อยู่ในหมู่บ้าน แล้วก็ช่วยกันขนของลงจากรถ มีชาวบ้านมาช่วยกันขนด้วย มองดูแล้วรู้สึกอบอุ่นยังไงบอกไม่ถูกเหมือนกัน รู้สึกชาวบ้านจะยังดูเขินๆเราอยู่ แล้วก็รู้สึกชาวบ้านเขาจะมีมารยาทมากเลยนะ เดินผ่านทีนะก้มตัวจนจะถึงพื้นอยู่แระ ฉันก็เกรงใจเพราะว่ายังไงฉันก็ยังอายุน้อยกว่าเขา แต่ก็ใช่ว่าฉันจะยืนอยู่เฉยๆนะ แหมๆเห็นแบบนี้คุณหญิงแม่ก็เสี้ยมสอนมาบ้างอะไรบ้าง55 แล้วพวกเราทั้งหกก็ต้องกลับเข้าเมืองอีกครั้ง ระยะทาง 40 กิโล จากหมู่บ้านถึงในเมือง ดูเหมือนจะใกล้ๆ แต่ใช้เวลาเป็นชั่วโมงเลยทีเดียว โอ้ย!!วิงเวียนศรีษะ ฮือๆT^T ถึงในตัวเมืองน่าน วัด วัด แระก็วัด มีแต่วัดเต็มไปหมด อิอิ เป้าหมายของพวกเราคือตลาด!!! อยู่ทางไหนนะ เลี้ยวซ้าย...เลี้ยวขวา..แล้วก็ตรงไป ตลาดจ๋าอยู่ที่หนายยยย กว่าจะถึงตลาดเลี้ยวแล้วเลี้ยวอีก 55+ ป่ะๆได้เวลาช๊อปปิ้ง ซื้ออาหารเตรียมไว้สำหรับคณะครูบ้านนอกและทีมงาน ซื้อๆๆๆๆๆ แระก็ซื้อ โอ้โห!!เยอะเหมือนกานนะเนี่ย ขนขึ้นรถ กลับเข้าหมู่บ้านอีกครั้ง เพื่อนำอาหารไปเก็บไว้ กระบะหลังรถจะได้ว่างๆ เพื่อรอขนสัมภาระของคณะครูบ้านนอกที่จะมาในวันพรุ่งนี้ ขนอาหารลงเสร็จ พวกเราก็กลับเข้าเมือง(อีกครั้ง)ไปนอนที่บ้านของเพื่อนครูมิ้น (ถ้านอนที่หมู่บ้านนะคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องตื่นตั้งแต่ตีสามเพื่อมารอรับคณะครูบ้านนอกที่ขนส่ง น่าน เหอๆ) ไปถึง อาบน้ำ นอน ครอกฟรี้zzzZZZ" (ขอบคุณเพื่อนครูมิ้นมากๆเลยนะค๊าบ)
กริ้งงงงงงงงงงงง!!! เสียงนาฬิกาปลุก ได้เวลาตื่นแระเหรอเนี่ยยย รู้สึกยังนอนไม่เต็มอิ่ม ต่อสู้กับตัวเองอยู่นาน(นอนต่อได้มั้ย....ไม่ได้ๆต้องรีบไปอาบน้ำ...ความคิดที่ตีกันอยู่ 555) ในที่สุดก็มีฝ่ายที่ชนะ อาบน้ำ แปรงฟัน แต่งตัว... ส่วนคนอื่นก็ตื่นกันหมดแล้ว...เข้าคิวอาบน้ำ..พี่หม่าก็ไม่รู้ว่าบ่นอะไร ตื่นมาก็บ่นๆๆๆ เป็นอะไรของเค้า 55 เมื่อทุกคนเสร็จภารกิจเรียบร้อย ร่ำลาเจ้าของบ้าน...ขนของขึ้นรถ เราจะไปรับคุณครูที่ บขส.น่าน กัน ฉันรู้สึกตื่นเต้น เพราะไม่รู้ว่าจะเจอใครบ้าง ^^
 |
ถึง บขส. เอาป้ายครูอาสาขึ้นบนหัวรถกระบะ พี่หม่ากับเจ้ามิ้นเดินมองหา คนที่คิดว่าน่าจะใช่ แล้วก็พามาที่รถเพื่อเก็บสัมภาระ ทักทายกันและกัน และทานข้าวเช้ากันที่ร้านใกล้ๆแถวนั้นแหละ55 รถที่จะพาเราขึ้นดอย เป็นรถหกล้อ โอ้แม่เจ้า!นอนกันไปเลยดีมั้ย 555 แบบว่ารถคันใหญ่และคนอีกจึ๋งนึง ก่อนที่เราจะขึ้นดอยที่มีชาวบ้านและเด็กๆรออยู่(เขารอเรารึป่าว ติต่างเอาเอง 55) เราต้องไปนมัสการท่านผู้ว่า เอ้ย!! เข้าพบท่านผู้ว่า และไปมีทติ้ง+ทานข้าวเที่ยงกันที่ศูนย์....อะไรนะ ลืมชื่อ แหะๆ- -" (รถที่พาเราไปพบท่านผู้ว่านี่ก็นะ...จะรีบไปไหน..ชวนอ้วกมาก 55.....และแล้ววก็ได้เวลาขึ้นดอย รถหกล้อ พาพวกเราครูอาสา และทีมงาน มุ่งหน้าสู่ หมู่บ้านมลาบรี | บรรยากาศสองข้างช่างสวย ชวนมอง มองแล้วก็เพลินได้อีก ตอนนั้นคิดว่า เอ๊ะ!!รถหกล้อนี่จะขึ้นเนินตรงทางเข้าหมู่บ้านได้รึป่าวนะ เพราะมันสูงอยู่เหมือนกัน และแล้ว มันก็ขึ้นเนินนั่นได้..พร้อมทั้งส่งเราถึงจุดหมายได้อย่างปลอดภัย ถึงแล้ว...หมู่บ้านมลาบรี... ทุกๆคนจะรู้สึกตื่นเต้นเหมือนกับฉันรึป่าวนะ...ฉันตื่นเต้นมากเลย...เก็บสัมภาระ ทักทายคุณครูในศูนย์ คุณครูแนะนำเกี่ยวกับหมู่บ้านมลาบรี ซึ่งเป็นอะไรที่น่าสนใจมาก...ฉันนี่เงียบเลย...ตั้งใจฟังอย่างแรง พี่น้องมลาบรีมีหลากหลายมุมที่น่ารักๆ ฉันฟังไปก็ยิ้มไป...^___^ เสร็จแล้ว คุณครูก็พาไปดูมุมสูงของภาพรวมของหมู่บ้าน(ขึ้นดอย)...เดินจนลิ้นห้อย...เหนื่อย..แต่ก็คุ้มนะ..(นี่จำได้ว่าครูหมิวแต่งตัวได้พร้อมมาก เสื้อกันฝน+รองเท้าบู๊ท อิอิ) ฉันชอบบรรยากาศข้างบนมากๆ มองไปทางไหนก็เจอแต่สีเขียวๆ มันทำให้สมองฉันรู้สึกปลอดโปร่ง ^^ พวกเราทั้งหมดลงจากดอยพร้อมความสุขและความพร้อมที่จะมอบรอยยิ้มให้กับเด็กๆในวันพรุ่งนี้ ฉันคิดอย่างนั้น........ฉันลืมว่า...มาที่หมู่บ้านคราวนี้มีกันสองทีม คือ ทีมครูอาสาอย่างพวกเรา และ ทีมพี่แป้นซึ่งทำเกี่ยวกับข้อมูลชาวบ้าน ข้อมูลชุมชน เพื่อเวลามีแขกมาที่หมู่บ้านเขาจะได้รู้เรื่องราวว่าชาวมลาบรีมีวิถีชีวิตแบบใด อะไรประมาณนี้
27 ส.ค. 2552 ฉันตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้เป็นเวรทำอาหารเช้าของฉัน ครูนุ้ย และครูหมิว ความจริงแล้วฉันก็แค่มาเป็นลูกมือ หยิบนู้น หั่นนี่ ตามประสาคนทำกับข้าวไม่เป็น 55 ขอมอบหน้าที่ให้กับแม่ครัวหัวป่าของเราดีก่า ครูแอน นั่นเอง อิอิ โดยมีพี่อาหม่าและเจ้ามิ้น มาช่วยด้วยอีกแรง...วันนี้เราต้องห่อข้าวไปทานที่โรงเรียนด้วย...ฉันยังไม่ทันที่จะทานข้าวมื้อเช้าเสร็จ...เด็กน้อยมลาบรีก็ตั้งแถวรอคุณครูเพื่อจะเดินไปโรงเรียนด้วยกันซะแล้ว...
กินไม่อิ่มก็ต้องอิ่มนะเดี๋ยวนั้น55..ฉันจำได้ว่ามื้อนั้น..ฉันฝากพี่ต้นซุงกับพี่พุล้างจานให้เพราะกลัวจะไม่ทันเด็กๆ ขอบคุณมากค่ะ แหะๆ แต่แล้ว...ฉันก็ต้องเดินรั้งท้ายเพราะต้องขึ้นไปตามเจ้ามิ้น(ครูแอนบอกให้ไปตามเอากล้องกะเจ้ามิ้น)...เด็กๆ เดินไวมาก..ขึ้นไปตามแปบเดียว กลับลงมา นู้นนนน เลยโค้งไปนู้นแระ...555 เด็กๆ พาเดินไปทางลัดไปโรงเรียน เป็นทางที่หวาดเสียวสุดๆ แบบว่าห้ามแซงกันอ่ะ ถ้าแซงนี่ไม่ใครคนใดก็ต้องตก ชัวร์มาก...เดินไปถึงโรงเรียน ขาฉันยังสั่นไม่หายเลย ไม่รู้ครูคนอื่นเขาจะเป็นแบบเดียวกันมั้ยนะ อิอิ วันนี้พวกเราจะสอนเด็กๆ ป.1 ป.2 ป.3 โดยแบ่งทีมกันดังนี้ ป.1=>ครูออย ครูเม ครูหมิว ป.2=>ครูลี่ ครูนุช ครูนุ้ย ป.3=>ครูอ้วนและฉันเอง ซึ่งครูอ้วนและฉันก็งัดยุทธวิธีต่างๆขึ้นมาเพื่อสอนเด็กๆ เด็กๆน่ารักมาก จะมีอายบ้าง แต่ถ้าให้ออกมาทำจริงๆ น้องเค้าก็กล้าที่จะทำและทำมันได้ดีด้วย ^^ เอ๊!!ตอนนี้ห้องของคุณครูท่านอื่นจะเป็นไงบ้างน๊า?? .....กริ้งงงงงงงงง...เสียงออดดังได้เวลาพักเที่ยง เด็กๆทุกคนถือถาดของตัวเองคนละใบวิ่งไปที่โรงอาหาร...ซ่าๆๆๆ..ฝนดันตก..ซะงั้น..คุณครูจึงให้เด็กๆมานั่งรอที่หน้าห้องของตัวเองเพื่อรอแกงที่คุณครูจะนำมาเสริฟให้ถึงที่...เด็กๆถือถาดมาต่อแถวเพื่อรอรับแกงมะเขือใส่ไก่ 55(ลืมบอกไปว่า..เด็กๆทุกคนจะห่อข้าวมาแล้วก็จะมารับกับข้าวที่โรงเรียน) ฉันและครูคนอื่นก็พักกินข้าวเที่ยงที่ห่อมา เช่นเดียวกับเด็กๆพร้อมกับแย่งกับข้าวของเด็กๆด้วย ก็ไม่ได้แย่งอารายยย...เด็กๆเค้ามีน้ำใจตะหากล่ะ^^ กินข้าวในถุง ดูคลาสสิคชะมัด ไม่เชื่อลองกินดูนะ จิงจิ๊งง ....
 |
กริ้งงงงงงง.... ถึงเวลา บ่ายโมง เด็กๆเข้าห้องเรียน พร้อมกับ ส่งรูปที่วาดค้างไว้ตอนก่อนพักเที่ยง มีน้องคนนึงชื่อว่าน้องจง วาดรูปครูอ้วนได้เหมือนมั่กมัก ตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยทีเดียว ประมาณบ่ายสองโมง ได้เวลาออกไปทำกิจกรรมนอกห้องเรียนร่วมกับเด็ก ป.1 ป.2 ป่ะ..ไปกันเถอะ...ป.3 พร้อมรึยังค๊า...พร้อมแล้ว พร้อมแล้ว ตื่นเต้น ตื่นเต้น..เสียงเด็กๆตอบด้วยเสียงดังอย่างพร้อมเพรียง...พวกเราครูและนักเรียน ร้อง เล่น เต้นรำกัน บนลานกว้างใต้อาคารเรียน หน้าทุกคนอาบไปด้วยรอยยิ้ม(กว้างๆ)ฉันชอบภาพแบบนี้จัง |
ได้เวลาโรงเรียนเลิกแล้วสิ....ฉันเดินจับมือเด็กๆกลับหมู่บ้านด้วยหัวใจที่พองโต....ลั้นลาาาาาาา....เด็กๆมลาบรีเป็นเด็กที่ขี้อาย..ไม่ค่อยกล้าเข้าหาเรานะ..แต่เราต้องเป็นฝ่ายเข้าไปหาเค้าซะมากกว่า...เวลาเรียกชื่อเค้าที เค้าก็จะหันมายิ้มแบบอายๆแล้วก็รีบหลบที่ไหนซักที่ หลังเพื่อนบ้าง ข้างๆโต๊ะบ้าง อิอิ..แต่เด็กๆเค้ากล้าที่จะแสดงออกนะ เค้าชอบสนุกสนาน ถ้าเราบอกให้เค้าทำ...เค้าก็จะทำ..น่าฮักขนาดด^^
"เด็กๆ มาตัดผม สระผม อาบน้ำกันเถอะ ตามครูมาเลยย" เสียงครูออยเรียกเด็กน้อยชาวมลาบรี เด็กๆวิ่งมาเข้าแถว ทั้งตัดผม(โดยครูเม บาร์เบอร์) ทั้งสระผม และอาบน้ำ บางคนไม่กล้าให้ครูอาบให้ พอตัดผมเสร็จเค้าก็จะไปอาบที่บ้านแล้วก็วิ่งมาทาแป้ง....หอมเชียววว อิอิ เด็กมลาบรีน่ารัก จริงๆนะ คืนนี้...ฉันหลับตาลงใต้ถุงนอนอุ่นๆของพี่แอน พร้อมทั้งคิดว่า วันนี้ฉันได้ทำอะไรไปบ้างนะ....ฉัน ยิ้ม ยิ้ม แระก็ ยิ้ม...ครอกฟรี้ zzZZZ" ....ลืมเล่าอีกว่า..ที่หมู่บ้านไม่มีสัญญาณมือถือและไม่มีไฟฟ้า...จะมีไฟน้อยๆจากเครื่องปั่นไฟที่มีอยู่ในศูนย์ กศน.เท่านั้นเอง...
28 สิงหาคม 52 ฉันตื่นสาย...นอนแบบไม่รู้เรื่องตื่นมาทีเกือบจะ 6 โมง นอนหลับสบายจริง ๆ อากาศดี๊ดี แหะๆ โอ๊สส!!ฉันพร้อมแล้วสำหรับวันนี้ วันสุดท้ายแล้วสินะ ที่ฉันจะได้ไปสอนเด็ก ๆ ที่โรงเรียน และฉันภูมิใจมากที่วันนี้ฉันได้เดินไปพร้อมกับเด็ก ๆ (เมื่อวานเดินไม่ทัน55) ขึ้นดอยนั้น ลงดอยนี้ เย้!!ถึงโรงเรียนแล้ว แปดโมง ได้เวลาเครพธงชาติ " ครูแคะ..ครูแคะมาแล้ว " หือ?? ใครเรียกเรานะ ฉันมองไปทางต้นเสียง เห็นกลุ่มเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักยืนยิ้ม(แบบอายๆ) ฉันจำได้ว่า เป็นเด็ก ป.3 ที่ฉํนสอนเมื่อวานนี่นา เด็กๆจำชื่อฉันได้ด้วย ฉันดีใจมากกกก คำว่า "ครู" เนี่ย นำหน้าชื่อแล้วน่าภูมิใจจัง...แต่เวลามีคนเรียก"ครูแคทๆ"ฉันก็เขิลๆอยู่นะ แหะๆ...."ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย......" เสียงร้องเพลงชาติจากเด็ก ๆโรงเรียนภูเค็งพัฒนา ฉันภูมิใจจังที่เกิดเป็นคนไทย...เข้าแถวอยู่...ฉันก็เหลือบเหลียวมองส่องไปเจอ(55ใช้คำได้ดูเวอร์มาก)เด็กๆกลุ่มหนึ่ง น่าจะเป็นนักเรียน ม.ต้น นะ ใส่เสื้อยืด กางเกงบ๊อกเซอร์ มาโรงเรียน ฉันนี่ อึ้ง!!โอ้ว์..จะมาเรียนรึจะมานอนกันนะนั่น นั่นมันชุดนอนคักๆ(อุ้ย!ขอโทดทีตกลาวนิดหน่อย แหะๆ)คักๆ=ชัดๆ ก็เข้าใจว่า วัยรุ่น...แต่นี่ เกินไปมั้ย?? นี่มัน!!โรงเรียนนะยะ ไม่ใช่ตลาดนัดจะใส่ชุดอะไรก็ได้ ถ้ามีเวลานะฉันก็อยากจะจับเด็กๆพวกนั้นมานั่งคุยกันแบบ จริงๆจังๆ ว่า ทำไม อะไร ยังไง อย่างน้อยก็ให้เค้ารู้ว่า ที่เค้าทำแบบนั้นมันไม่ถูกนะ อะไรประมาณนี้...แต่นี่..เวลา...ช่างน้อยเหลือเกิน...เอาน่า...เด่วจะกลับไปอีกครั้ง...คราวหน้า...ไว้เจอกันวัยรุ่น!! ...ตอนนี้..เข้าชั้นเรียนดีก่า อิอิ วันนี้ฉันสอนนักเรียนชั้น ป.4 ร่วมกับ ครูลี่ และ ครูหมิว(ครูแม๋ววว) มีเด็กๆ ป.3 ที่ฉันสอนเมื่อวาน แวะมาส่งยิ้มให้หน้าห้องเป็นระยะระยะๆ "มีใครจะออกมาเต้น เพลงตุ่ม ให้เพื่อนดูมั้ยคะ" ฉันถามเด็กๆหลังจากที่ได้ให้ท่า(แสดงท่าทางให้ดู)เพลงตุ่ม พร้อมเนื้อร้องที่ไม่แน่ใจว่า มีใครจำได้รึป่าว? แหะๆ ฉันจำได้ว่า เด็กชายจง ยกมือขึ้นคนแรก แล้วเด็กชายจงก็จัดการชวนเพื่อนๆออกมาเต้นด้วยกัน เด็กๆดูกล้าแสดงออก ฉันไม่ได้เห็นแบบนี้นานมากกก ที่จะมีคนยกมืออาสาออกมาทำอะไรแบบนี้ แม้แต่ในตอนเด็กๆ ฉันก็ไม่กล้าที่จะออกมาทำแบบนี้หรอก ฉันก็อายนะยะ แต่ถ้าเป็นตอนนี้นะ ให้ทำอะไรฉันทำหมดแหละ 555 "ตุ่มใส่น้ำ ใส่น้ำไว้เต็มตุ่ม..................เด้งๆๆๆ เด้งๆๆๆๆ"
เด็กๆที่เหลือช่วยกันปรบมือและร้องเพลงให้เพื่อนๆที่ยืนอยู่หน้าห้องเต้น บางคนทนไม่ไหว ก็เต้นมันที่โต๊ะนั่นแหละ ทั้งร้องทั้งเต้น มันส์มากกก อิอิ หลังจากนั้น ก็ให้เด็กๆวาดรูป เด็กๆมีจินตนาการสูง อยากวาดอะไรวาดไปเลยลูก หมู หมา กา ไก่ จัดไป หนักๆ พอวาดเสร็จ เด็กๆก็มอบรูปที่วาดนั้นให้กับคุณครูทั้งสามคน (เอาไปแบ่งเท่าๆกันนะคะคุณครู ไม่ต้องแย่งกัน ได้ทุกคน 55) ....ว๊า!!!จะได้เวลาเลิกเรียนอีกแระ วันนี้วันศุกร์ โรงเรียนเลิกตั้งแต่บ่ายสอง(รึป่าว? แต่ประมาณนี้แหละ) แปลกล่ะสิ ฉันยังว่าแปลกเลยย แต่ก็เข้าใจ ว่า คุณครูอยากกลับไปหาครอบครัว สินะ ...เด็กนักเรียนทุกคนมาเข้าแถวใต้อาคารก่อนกลับบ้าน ....พวกเราคุณครูอาสาทุกคน ร่ำลาเด็กๆ และถ่ายรูปร่วมกับเด็กๆ ฉันได้แต่บอกว่า "ขอให้ทุกคนเป็นเด็กดีนะ" เด็กๆมองหน้าฉันแระก็ยิ้ม เสมือนจะบอกว่า "ค่ะ/ครับ นู๋/ผม จะเป็นเด็กดี" ........บ๊ายบาย.....ภูเค็งพัฒนา กลับหมู่บ้าน...ไปอาบน้ำให้เด็กๆกันดีกว่า.....
"เด็กๆได้เวลาอาบน้ำสระผมแล้วค๊า" เสียงครูออยคนเดิมเรียกเด็กๆมาอาบน้ำ วันนี้รู้สึกว่าร้าน สระและอาบ ของคณะครูอาสา จะมีลูกค้าเข้าเยอะกว่าเมื่อวาน เด็กๆคงไม่ค่อยอายพวกเราแล้ว รู้สึกครูแคทจะอาบน้ำให้เด็กๆจนมือขาวซีดเลยทีเดียว(จากดำๆนะ) อิอิ มองมือแล้วภูมิใจ(ฉันโรคจิตไปมั้ยเนี่ย55+) ....วันนี้ทานข้าวเสร็จ ก็มีประชุมสรุปงานเหมือนทุกวัน...และ ครูอ้วนพาทำ เขาเรียกว่าอะไรนะ อะไรสนทนาๆ...ซักอย่างเนี่ย ลืม รู้แต่ว่าเป็นการพูดเปิดใจ...โดยมีเพื่อนๆครูนั่งฟังอย่างตั้งใจ ฉันเหรอ?? จะพูดไรดีหล่ะ คิดไม่ออก ยิ่งมีคน นั่งฟังแบบนี้ ยิ่งไม่มีอะไรจะพูด ฉันป็นคนประเภทที่พูดไม่รู้เรื่องมาแต่ไหนแต่ไรละ ฉันก็เลยนั่งฟังทุกคนอย่าง ตั้งใจ แหะๆ ...ได้เวลานอนแล้วสิ...วันนี้อากาศร้อนๆนะ รึคิดไปเอง...ครอกฟรี้zzzZZZ(ร้อนแต่ก็หลับ) "
........วันเสาร์ 29 สิงหาคม 52....พวกเราคุณครูอาสา..ไม่ได้ออกไปสอนเด็ก ๆ ที่โรงเรียน แต่แบ่งทีมออกไปสอบถามข้อมูลของชาวบ้านแต่ละหลัง เหมือนเป็นการไปเยี่ยมชาวบ้านนั่นแหละ มีครุนุชกับครูเดชที่ได้ทำแผนที่ชุมชนกันสองคน (สวีทมั้ยหล่ะ คิคิ) พอเสร็จจากไปเยี่ยมชาวบ้าน ฉันก็ไปช่วยทีมพี่แป้น ที่ทำเกี่ยวกับ ศูนย์ข้อมูลของชุมชน ฉันเห็นชาวบ้านถือรูปถ่ายครอบครัวของตัวเองด้วยความภูมิใจ เป็นรูปถ่ายที่ผ่านการติดสติกเกอร์ใสและติดไว้กับแผ่นไม้อัดอีกทีโดยทีมพี่แป้น ....ฉันยิ้ม(อีกแล้ว) น่ารักจัง ^^...หลังจากที่ได้รับรูปถ่าย ชาวบ้านก็มาช่วยกันทำกรอบรูปเพื่อจะได้นำไปแขวนโชว์ที่บ้านของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็น คนเฒ่าคนแก่ คนหนุ่มคนสาว ลูกเล็กเด็กแดง ก็มาช่วยกัน เป็นอะไรที่ ฉันเห็นแล้ว ฉันก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ จริงๆนะ ดูพวกเขาตั้งใจมากๆ ภาพแบบนี้ ดูดี๊ ..และ ฉันก็ ยิ้ม... ^__________^ ยิ้มไปฉันก็ช่วยทีมพี่แป้นแปะสติกเกอร์ใสบนแผ่นข้อมูลของชุมชนไป....สู้ ๆ ทุกคนน ....ตอนเย็นๆวันนี้มีการแบ่งเสื้อผ้ามือสองที่มีคนใจดีบริจาคมา ให้กับทุกครอบครัว โดยเราแบ่งไว้เป็น 30กอง(มี30ครอบครัว)เท่าๆกัน พอถึงเวลา ชาวบ้านต่างก็มาเข้าแถวรอรับอย่างเป็นระเบียบ ชาวบ้านทุกคนดูท่าทางดีใจ คิดว่าเสื้อผ้าที่บริจาคไป ทุกคนสามารถใส่ได้หมด เพราะแต่ละคน หุ่นผอมเพรียวมาก อิอิ.....เสียงเครื่องปั่นไฟดังกระหึ่ม...นี่คงถึงเวลาที่ทีมพี่แป้นเค้าจะเปิด วิดีโอ อะไรซักอย่างให้ชาวบ้านและเด็กๆดู โดยเปิดที่ศาลากลางหมู่บ้าน ขณะดูวิดีโอ บ้างยิ้ม บ้างหัวเราะ พอดูวิดีโอจบ เด็กๆชาวมลาบรีก็อาสาร้องเพลง มลาบรี ให้ฟัง ฉันฟังไปก็น้ำตาไหล เพลงมันก็ไม่ได้เศร้าอะไรหรอกแต่ฉันเห็นความตั้งใจของเด็กๆที่ตั้งใจร้องเพลงให้คุณครูทุกคนฟังบวกกับคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้วที่จะได้อยู่ที่หมู่บ้าน...ฉันเศร้าจัง!....แต่ฉันก็ปลาบปลื้มใจ...ที่ได้รู้จัก...มลาบรี...
......วันอาทิตย์ 30 สิงหาคม 52...ฉันตื่นมาและไปช่วยพี่แอนทำกับข้าว...ฉันจัดการเก็บเครื่องมือ หม้อเอย จานเอย กระทะเอย เอามาล้าง เพื่อจัดระเบียบครัว (ที่ศูนย์ กศน.) ให้อยู่ในสภาพเหมือนก่อนที่เราจะเข้ามาใช้ รู้สึกตอนนี้จะรกมากมาย ฮ่าๆ ....ทุกคน!!ได้เวลาทานอาหารเช้าแล้วค๊า....รู้สึกว่าคนอื่นๆจะอาบน้ำแต่งตัวจัดกระเป๋าเสร็จกันหมดแล้วว เหลือแค่ แคทกับพี่แอน ที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย T^T แต่ตอนนี้ขอทานข้าวก่อนแล้วกัน 55 หิวจัด มาม่ามื้อเช้า...อร่อยจิงๆ ซู๊ดดด(เสียงดูดเส้นมาม่า 55)...และแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องลงจากหมู่บ้าน...มาถ่ายรูปหมูกันหน่อยจิ แช๊ะ แช๊ะ แช๊ะ...ขึ้นรถๆๆ ร่ำลา คุณครู ร่ำลา ชาวบ้านและเด็กๆ ฉันแอบเห็นว่ามีเด็กผู้หญิงคนนึงใส่กระโปรงที่ฉันบริจาคไปมาส่งพวกฉันขึ้นรถ(แต่น้องคงไม่รู้หรอกว่าเป็นของฉัน อิอิ)...ฉันดีใจจัง...อย่างน้อยมันก็มีค่าสำหรับคนๆนึง...อย่างน้อยน้องก็ใส่มัน ^^...บ๊ายบาย...มลาบรี..ไว้เจอกันใหม่...
ขอขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ฉันได้มาที่นี่....ขอขอบคุณทุกๆคนที่ทำ ทุกสิ่งทุกอย่าง อย่างเต็มที่ ถึงแม้จะมีกันไม่กี่คน 55...ขอบคุณพี่แอนสำหรับถุงนอนอุ่นๆ..และขอบคุณทุกคนสำหรับรอยยิ้มที่มอบให้....สิ่งที่ฉันหวัง...ฉันก็ได้มันมาแล้ว...ได้มาเยอะด้วย ^^ รอยยิ้มจากใจ...มอบให้เธอ..
ครูหมิว ครูนุ้ย ครูอ้วน ครูออย ครูลี่ ครูนุช ครูเม ครูเดช และฉัน ครูแคท ครูอาสาทั้งหมด 9 คน (เยอะได้อีกนะเนี่ยรุ่นนี้ 55) อยากจะบอกว่า ดีใจค่ะที่ได้มีโอกาสมอบรอยยิ้มให้กับเด็กๆพร้อมกับพี่ครูทุกๆคน^^ ไว้เจอกันอีกนะคะ...
write by คอ...แคะ
| 
