 |
|
ทำไมเมื่อพบแล้วต้องพราก ต้องลาจากต้องห่างหาย เสียน้ำตาด้วยอาลัย จากกันไปเมื่อไหร่จะเจอกัน
|
|
|
|
 |
|
| พรุ่งนี้ วันนี้ หรืออีกหลายวันถัดไป ความทรงจำเหล่านี้คงไม่ลืมเลือนไปจากใจเด็ก ๆ และคณะครูโรงเรียนห้วยทรายขาวตราบนานเท่านาน เพราะ 1 ครั้งที่เด็กดอยเหล่านี้ได้เห็นทะเล อาจเป็นเพียงครั้งเดียวในชีวิตเขาก็ได้ที่สองเท้าได้เหยียบผืนทราย สองมือได้สัมผัสน้ำทะเล ช่วงเวลาเหล่านั้นมันสั้นจริง ๆ สำหรับความสุขยิ่งใหญ่ที่เราทุกคนร่วมกันมอบให้ |
|
|
|
 |
|
การเดินทางครั้งนี้...มันจะเป็นประตูที่เปิดสู่โลกกว้าง สร้างประสบการณ์ให้พวกเขา เด็ก ๆ นักเรียนชนเผ่า ผู้ซึ่งขาดแคลนยากจนแร้นแค้นเสียเป็นส่วนใหญ่
|
|
|
|
 |
|
| จุดหมายต่อไปที่เขาเหล่านี้จะเดินทางไป ก็คือหมู่บ้านห้วยลุหลวง โรงเรียนห้องใหญ่สถานที่ซึ่งทุกคนจะถูกเรียกว่า ครู |
|
|
|
 |
|
| ประตูจากที่เคยล็อกลูกบิด ก็ต้องยกประตูและคล้องเชือกกับตะปูเพื่อปิดกั้นช่องว่างให้เล็กแคบลงจากการมองเห็นจากคนภาพนอก ผ้าถุงที่เคยไม่เห็นความสำคัญ บัดนี้มันกลับเป็นสิ่งล้ำค่าขึ้นมา |
|
|
|
 |
|
| หลายเรื่องราวที่เกิดขึ้นและจบลง แม้ตอนจบบางเรื่องตอนจบอาจดูเศร้า บางเรื่องดูงดงาม แต่หลาย ๆ เรื่องก็อยู่ในความทรงจำ เหมือนเรื่องเล่าที่จบลงอย่างงดงามของครูบ้านนอกรุ่น 96 |
|
|
|
 |
|
| ภูเขาคือตู้กับข้าวของชาวบ้าน ในตู้กับข้าวนั้นมีหน่อไม้ มีผักกูด มีเห็ด มีอีกหลายๆอย่างที่ธรรมชาติได้สรรสร้างมาให้ ไม่ต้องซื้อ ไม่ต้องหา ชีวิตอยู่อย่างพอเพียง 8 วันอาจจะน้อยไปสำหรับการใช้ชีวิตที่นั่น แต่ก็มากพอที่จะได้เห็น ได้รับมิตรภาพ ความมีน้ำใจของชาวบ้าน ความเอื้ออาทรของชุมชนหลังเขา |
|
|
|
 |
|
| ไม่ว่าครูอาสาจะจากเมืองสู่ดอยด้วยเหตุผลใด ไม่ว่าใจจะคิดต่อภาพทั้ง 2 ด้านที่ตามองเห็นเป็นภาพแบบไหน แต่ฉันเชื่อเหลือเกินว่า รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรือน้ำตาที่เกิดขึ้น เกิดจากความประทับใจและตื้นตันใจ เหมือนที่ฉันเคยได้รับมาแล้ว |
|
|
|
 |
|
| ทุกคนมีภารกิจร่วมกัน คือ การทำหน้าที่ ครู เด็ก ๆ เรียนคำนำหน้านามทุกคนที่มาว่า ครู ผู้ได้ฟังยิ้มอย่างภาคภูมิใจกับคำนำหน้านามนี้ |
|
|
|
 |
|
| จากผืนดินมุ่งหน้าสู่เกาะ ซึ่งเป็นหมู่เกาะแห่งชีวิต ที่รวบรวมเรื่องเล่าขานของชาวมอแกน ผู้ใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่กับทะเล |
|
|
|
 |
|
| จะกลับบ้านนี่เอง ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉันได้รู้จักใครตั้งหลายคนเอาวันนี้ หลายคนชวนกันว่าถ้ามีกิจกรรมดีๆอะไรก็ตามครั้งหน้าอย่าลืมชวนด้วย ฉันเองก็อยากจะบอกเหมือนกันว่าอย่าลืมชวนฉันด้วยเช่นกัน |
|
|
|
 |
|
| วันนี้วันไหนมันไม่ต่างอะไรถ้าเราไม่เปิดใจเรียนรู้แต่ทุกคนที่มาเปิดใจและน้อมรับการเรียนรู้มันจึงเป็นบทเรียนและประสบการณ์อันมีค่ามากมายสำหรับพวกเขา |
|
|
|
 |
|
| เช้าวันนั้นแม้จะมีอุปสรรคมากมาย ทั้งลมฟ้าอากาศและการเดินทางที่ไม่สะดวก แต่ก็ไม่ได้ทำให้หัวใจของครูอาสาทุกคนท้อได้เลย |
|
|
|
 |
|
| ความเหนื่อยล้าเริ่มก่อตัวภายในจิตใจและถูกแสดงออกมาทางสีหน้าและร่างกาย บางคนเริ่มคุยเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองมากขึ้น จากที่เมื่อก่อนไม่เคยให้เวลากับความรู้สึกความคิดของตัวเองมาก่อน |
|
|
|
 |
|
| ถึงแม้ว่าพวกเราต้องจากลากันแต่ความทรงจำดีๆที่มีให้กันก็จะอยู่ในใจของทุกคนตลอดไป |
|
|
|
 |
|
| รถสองแถวสีฟ้า จอดเทียบท่า ณ หน้าห้อง อส. เหล่าบรรดาครูบ้านนอกทยอยเดินลงจากรถ ด้วยอิริยาบถที่อยากผ่อนคลาย |
|
|
|
 |
|
| คงจะไม่แปลกอะไรมากนักถ้าจะดูว่าการประกอบอาหารมื้อเย็นของเหล่าครูแต่ล่ะท่านจะนั่งทำอาหารไปอมยิ้มไป หลังจากที่วันนี้ต่างได้หยิบยื่นความสุขและได้ถ่ายทอดประสบการณ์ให้กับเด็ก ๆ มาทั้งวัน |
|
|
|
 |
|
| ในขณะที่กระแสสังคมไหลเชี่ยวพ้นผ่านเป็นพลวัตร การดำเนินวิถีชีวิตของคนกลุ่มหนึ่งยังคงดำเนินต่อไปอย่างคุ้นเคยและเรียบง่าย ด้วยการรอคอย การกลับมาเยี่ยมเยือน ของคนอีกกลุ่มหนึ่งด้วยใจมุ่งหวัง.... |
|
|
|
 |
|
| เมื่อก่อนผมคิดว่าตัวเองใช้ชีวิตที่เรียบง่ายที่สุด ไม่มีอะไรจะเรียบง่ายเท่าผมแล้ว แต่พอมาที่นี่เหมือนตัวเองทำตัวยุ่งยากมากเลย โคตรเรื่องมากเลย |
|
|
|
 |
|
| ถึงเวลาแล้วที่คุณครูจะต้องพิสูจน์ฝีเท้าของตัวเอง ด้วยการเดินไปยังหมู่บ้าน ระยะทางกว่า 9 กิโลแม้ว (ตามคำบอกเล่าของชาวบ้าน) ซึงจะต้องเดินขึ้นเขา ลงห้วย ขึ้นเนิน ปีนต้นไม้ ฯลฯ โดยใช้เวลาในการเดินร่วม 4 ชั่วโมง |
|
|
|
